Jak można się spodziewać, największe temperatury panują przy równiku Airth, gdzie promienie słoneczne najmocniej spiekają Zewnętrzną Skorupę. Tam też dobowa amplituda temperatur jest największa, a klimat najostrzejszy. Przepływające pod równikiem wyspy doświadczają częściowo tej zmiany, powodującej okresowe susze lub przymrozki podczas przebywania na tej szerokości geograficznej.
Temperatura znacząco obniża się, idąc do obu średników - odpowiedników zwrotników Ziemskich. Z powodu jednak braku nachylenia Airth w stosunku do orbity nie mają one takiego znaczenia. Są umowną granicą, od której temperatura na powierzchni staje się nieco mniej mordercza, a amplitudy temperatur nieco niższe. Za średnikami można spotkać dość bujną roślinność, jeśli ilość wody jest dostateczna do jej wzrostu, co nie występuje niemal na Głównym Kontynencie, jednak dzięki pompie wodnej w Wyspie Siedliska Bogów tam wykształciło się nieco flory.
Będąc blisko zewnętrznej skorupy od kół okołobiegunowych temperatura zaczyna gwałtownie spadać, aż do -100 stopni - temperatury nieakceptowalnej dla żadnych istot. Przelatujące w tej okolicy poniżej wyspy również mogą doświadczać gwałtownego obniżenia temperatury, jednak póki nie przepływają bezpośrednio pod biegunami zwykle nie przekracza ona -20 stopni. Amplituda temperatur przy biegunie jest minimalna, wahając się zwykle o kilka stopni.
Rozrzedzone powietrze na tej wysokości staje się trudne do oddychania, a temperatura w bardzo krótkim czasie spada z rekordowo gorącej do lodowato zimnej, osiągając kolejne -10 stopni co 200 metrów. Wszelka magia działa tutaj słabiej, a okręty powietrzne nie są w stanie wznieść się powyżej pewnej wysokości, by zobaczyć, co jest ponad nią.
Powierzchnia uniesionych kontynentów, na której przez cały rok panują wysokie temperatury, a nieliczne wody powierzchniowe pompowane są przez mechanizmy starożytnych, umieszczone w odwróconym państwie spływają rzekami przez jałową skałę od gór ku krawędziom, dając życiu niewielką przestrzeń do rozwoju, tworząc bujne dorzecza.
tuż pod zewnętrzną skorupą mieści się kompleks wykutych w skale budowli, mostów i platform, jak również naturalnych jaskini i mechanizmów starożytnych, zamontowanych w próbie stworzenia mikro ekosystemów podobnych ziemskim.
mniejsze wysepki, które oderwały się od powierzchni ziemi wraz z kontynentami, jednak z racji swojego rozmiaru są silniej przyciągane przez jądro planety i stale poruszają się wokół niego. Występuje tam klimat umiarkowany od suchego do zimnego oraz pory roku, zależne od pozycji wysepek.
liczne odłamki zgruchotanych okrętów, niewielkich skał i znacznej wielkości śmiecia, które zamiast zupełnie spać na powierzchnię, utrzymuje się tutaj na werdelitowych falach energii, to chowając w warstwie chmur to niebezpiecznie wyłaniając. Jest to prawdziwa kopalnia skarbów, z której można wydobyć pozostałości po katastrofach, jeśli pogoda jest sprzyjająca.
gęsta warstwa obłoków, stale utrzymująca się na tej wysokości i niemal całkowicie ograniczająca dostęp światła do niższych sektorów. Prawdopodobnie jest efektem ubocznym napromieniowania magicznie werdelitu. Często występują w niej wyładowania magiczne, powodujące miejscowe anomalie, najczęściej przestrzenne, pogodowe, czasowe lub grawitacyjne.
Powierzchnia, z której oderwały się kontynenty, pozostawiając po sobie wnęki, w które wlał się ocean. Jednocześnie poziom wody znacząco się obniżył, przez co część podwodnych masywów wychynęła na powierzchnię, tworząc nieliczne wysepki. Klimat jest tu deszczowy, ciemny i chłodny, z dwiema tylko porami roku - deszczową i śnieżną.
Olbrzymi kompleks antycznych budowli i jaskiń pod powierzchnią, od dawna opuszczony. Zimny i wilgotny. Miejsce, w którym czas się zatrzymał. Wciąż znajduje się tam wiele starożytnych artefaktów, resztki notatek, badań i przy okazji całkiem spora liczba niebezpieczeństw.
liczne warstwy różnych typów kamienia, układającego się na sobie, ciągnące sie poniżej Starożytnej Otchłani, niespenetrowane przez naturalne ani sztuczne groty.
warstwa między warstwami skalnymi a jądrem wewnętrznym istniejąca w formie płynnej, której dokładny skład jest jednak nieznany.
Stałe jądro werdelitowe, którego moc utrzymuje wszystkie obiekty w powietrzu.